mejd

PRZESTRZEŃ DOMOWA A PRZESTRZEŃ PUBLICZNA

 Kobieta w polskim społeczeństwie jest ściśle związana z przestrzenią domową, przypisana do domu, przywiązana do czterech ścian. Mężczyzna natomiast osadzony zostaje w przestrzeni publicznej. Jest obieżyświatem, zdobywcą. Wyrusza na podbój rzeczywistości.

Mężczyzna mało interesuje się swoim domem, gdyż ma dostęp do całego świata i może się potwierdzać w swoich projektach. (S.de Beauvoir „Druga płeć”)

Druga fala feminizmu trafiła w Polsce na mało podatny grunt rzeczywistości PRL. Założenia drugiej fali były realizowana jedynie z pozoru. Kobiety zachęcane do podejmowania pracy zawodowej nie zostały odciążone z przypisywanych im typowo aktywności, jak opieka nad dziećmi, dbanie o dom. Pomimo pozornej wolności, nadal wiązane były ściśle z przestrzenią domową. Można zauważyć, że taka sytuacja trwa do dziś. Nie wiedzieć czemu, młode, zdolne kobiety wciąż czują się niepełnowartościowe, jeśli realizują się jedynie w przestrzeni publicznej. Dążą mniej lub bardziej świadomie do związania się z rzeczywistością domu.

Dom staje się dla niej centrum świata, a nawet jedyną jej prawdą. Jak słusznie zauważa Bachelard, jest to „coś w rodzaju przeciwświata lub świata sprzeciwu”; jest schronieniem, ucieczką, grotą, łonem matki, chroni przed groźbami z zewnątrz; a wówczas ta mglista zewnętrzność staje się nierealna. (S.de Beauvoir „Druga płeć”)

W ramach tegorocznego festiwalu Artenalia i zagadnienia „Przestrzeń domowa i przestrzeń publiczna” proponuję realizację projektu „Mój słodki pokój” (2010/2011), na który składają się:  

• szablony (2010), format A3, 10 rodzajów, technika: szablon, farba w sprayu. Dotykają problemu dyskryminacji kobiet. Są krzykiem rozpaczy, czasem śmiechem przez łzy i mają przede wszystkim przykuć uwagę samych kobiet, pokazać im, w jak prosty sposób skazują się na takie, a nie inne położenie, poddają się bez walki. Nie bez żalu zamyka za sobą drzwi domu. (S.de Beauvoir „Druga płeć”). (brak pozwolenia na wykonanie w przestrzeni Starej Rzeźni)

• namalowane na ścianach i podłodze pokoju/pomieszczenia hasła feministyczne i fragmenty własnych tekstów (Przykładowy tekst: Kefir włączył kamerę. - Nazywam się Anita Mroczek i jestem kurewka artystyczna. Oddam ci się za kawałek sztuki. Jestem Francuzica, co hasa i bryka wyzwolona po pastwiskach świata, zagubiona owieczka. Jestem warszafka i bohema. I tak w kółko. Kręć się kręć. I nic. Tylko kurwienie się ze sztuką. Bo ja jestem kurewka artystyczna.) (brak pozwolenia na wykonanie w przestrzeni Starej Rzeźni)

• prace „Kill feminist” i „Fuck sexist” (2011) format 100x70cm każda, technika: fotografia (zdjęcia w załączeniu)

• praca „Porn&more” (2010), siedem prac, każda format A3, technika: wydruk cyfrowy. Na prace składa się artykuł pt. „Od mowy nienawiści do pornografii” (fragment książki Judith Butler o tym samym tytule) wraz z ilustracjami, wmontowany do czasopisma K Mag (zdjęcia w załączeniu).

Projekt jest alegorią krzyku rozpaczy kobiety uwięzionej we wnętrzu. Sztuka we wnętrzu pokoju, ukryta przed oczami przechodniów, zamknięta, sztuka kobiety w przestrzeni domowej.

i mr male we własnej osobie: